Hamida

Cionizam-čudnije od fantazije

Cionizam-čudnije od fantazije
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Cionizam I Prvi Svjetski Rat

U drugoj polovini 19-tog vijeka u Evropi je nastao pokret poznat kao Cionizam. Cionizam je prvobitno imao za svoj cilj osnivanje jevrejske države na području Palestine. Danas se ovaj pojam odnosi na one Jevreje koji žele da prošire sadašnju državu i na okolne prostore koji su trenutno vlasništvo Palestinaca. U svom širem značenju, pojam “Cionist” se odnosi i na određene elemente iz jevrejske zajednice koji vjeruju u tzv. jevrejsku superiornost nad ostalim narodima, tako stavljajući svoje vlastite interese ispred interesa naroda države u kojoj borave. Velika je greška vjerovati da su svi Jevreji pobornici “Cionističke mafije” ili zagovornici jevrejske superiornosti. U stvari, neke od najačih osuda Cionizma upravo dolaze od strane pojedinih Jevreja. Postoji mnogo anti-cionističkih knjiga i rukopisa pisanih od strane značajnih jevrejskih pisaca, istoričara i novinara kao što su John Sack, Alfred Lilienthal Noam Chomsky, Israel Shahak,, Benjamin Freedman, Jack Bernstein, Henry Makow , i Victor Ostovsky , samo par njih ovdje navodimo. Postoji takođe jevrejska vjerska grupa koja se naziva “Neturei Karta, Jews United Against Zionism” (Ujedinjeni Jevreji Protiv Cionizma). Zbog svojih hrabrih istupa, ovi ljudi su morali da podnesu mnoge žestoke udarce cionističkih klevetničkih grupa kao što su the Anti Defamation League (ADL) – organizacija koja se specijalizovala u blaćenju, klevetanju i špijuniranju. Pisac Jack Bernstein najbolje je opisao prljavu prirodu ADL-a ovako: “Meni je veoma poznata vaša taktika, draga moja cionistička braćo, kojom se služite da ušutkate one koji pokušavaju da objelodane vaše subverzivne radnje. Ako ta osoba nije jevrejske nacionalnosti, vi ju odmah proglasite “anti-semitom” što je samo jedna dimna zavjesa koja vam služi za sakrivanje vaših prljavih rabota. Međutim, ako je osoba koja vas razotkriva Jevrej, onda se služite drugom taktikom:
* Prvo, ignorišete optužbe nadajući se da se informacija o tome neće daleko proširiti
* Ako se informacija proširi, onda ju vi pokušate da ismijete kao i osobu koja ju promoviše.
*Ako ni ovo ne radi, onda je vas idući korak – atentat na ličnost. Ako čovjek nije imao skandala iza sebe, onda ćete se
vi potruditi da već izmislite neki.
*Ako ništa od ovoga ne donese željeni efekat, vi se onda nećete libiti ni fizičkog napada na tu osobu. Vi nikada niste pokušali da dokažete da je sama informacija netačna. Tako, prije nego što započnete svoje napore da me ušutkate, ja vam nudim jedan izazov: Vi kao cionisti skupite određen broj jevreja Cionista i svjedoka koji će zastupati vaše stavove; a ja ću skupiti isti broj osoba koji su anti-cionisti, pro-američki nastrojeni jevreji i svjedoci.

Onda će Cionisti i Anti-Cionisti objasniti i obrazložiti svoje stavove, a onda mogu da raspravljaju o ovoj knjizi i svom materijalu u vezi sa njom – a ova debata će se održati u televizijskom studiju. Hajde da prezentiramo sve informacije obeju strana i da pustimo američku publiku da sama odluči sta je istina a šta ne. Zar ovo nije pošten prijedlog? Vi ćete svakako rado prihvatiti ovaj prijedlog, ako ono što sam ja napisao nije istina. Ali ako se ponovo vratite na staro zapomaganje “Laži, sve su ovo laži!”, vi ćete onda time samo da potvrdite američkoj publici da je u stvari sve ovo što
sam napisao- istina. Ne moramo ni da kažemo, da Bernstein-ov izazov nikada nije bio prihvaćen. Međutim, cionistima skraja 19 – vijeka jedna od prepreka u šemi preuzimanja Palestine bila je ta što je Palestina u to vrijeme bila pod Turskom Otomanskom Imperijom, i u to vrijeme Turcima nije ni na pamet padalo da se odreknu tog komada teritorije, koju su smatrali svojim vlasništvom, u korist evropskih cionista. Veoma malo jevreja je u to doba živjelo na području Palestine, i Jevreji inače nisu ni imali kontrolu nad tim prostorima sve od vremena Rimske Imperije. To ujedno i potire mit kako se “Arapi i Jevreji vijekovima bore oko ove teritorije”. Šačica arapskih Jevreja koja je u to vrijeme živjela u Palestini vrlo se lijepo slagala sa Muslimanima i nije izražavala nikakvu želju da zbaci s vlasti otomanske vladare i osniva izraelsku državu. Inicijativa odvajanja Palestine od Otomanske Imperije došla je direktno od strane evropskih cionista, koji su postali veoma uticajni u mnogim evropskim zemljama
Nekim “slučajem” cionističkoj mafiji se uskoro ukazala i jedna velika prilika. Došla je 1914-ta godina i počeo je veliki rat izmedu Njemačke, Austro-Ugarske i Turske, sa jedne strane, protiv Engleske, Francuske i Rusije, sa druge strane. Da bi se zadržali na temi septembarskog događaja i “Rata Protiv Terorizma”, nećemo ulaziti u analizu razloga i podloge za Prvi Svetski Rat. Ono što moramo da razumijemo je da su cionisti odigrali veoma vaznu ulogu u uvlačenju USA u ovaj krvavi evropski sukob – rat u kome USA nisu imale apsolutno nikakvog vitalnog interesa da učestvuju. Situacija je bila ovakva. Do 1916-te godine Njemci, Austrijanci i Turci su skoro dobili taj rat. Rusija je bila u haosu i skoro da bude kompletno progutana komunističkom revolucijom. Francuska je imale strašne gubitke a Britanija je bila opkoljena njemačkim podmornicama. Njemačka je ponudila Britaniji prekid rata uz uslove koji su tada odgovarali Britaniji. Ali su Britanci kao i internacionalni cionisti imali još jednu igraču kartu. Britanska vlada i cionistički lideri napravili su jedan prljav dogovor. Cioniste je vodio Chaim Weizmann, čovjek koji će kasnije postati prvim predsjednikom Izraela. Cionisti su obečali da ce uvući u rat moćnu USA na strani Britanije, koristeći svoje uticajne veze, tako da će onda ovi moći da slome Njemačku i Tursku, a zauzvrat Britanija će njih nagraditi preuzimanjem Palestine od poraženih Turaka, kad se rat završi. Britanci su prethodno htjeli da daju cionistima neka područja u Africi, za formiranje jevrejske države, ali Cionisti su bili ustrajni u svom zahtjevu za Palestinom. Tako, kad se Palestina nađe pod britanskom kontrolom, evropskim jevrejima će biti dozvoljeno da je nasele u velikom broju, i tako osnuju svoju državu.

Cionistički moćnici kao Bernard Baruch, Louis Brandeis, Paul Warburg (osnivač Američke Banke Federalnih Rezervi), Jacob Schiff, i drugi odmah su počeli sa obradom američkog presjednika Woodrow Wilson-a. Preko noći je američka stampa, većinom kontrolisana od strane cionista, pretvorila njemačkog kajzera i njegov narod u “krvožedne Hune”, odlučne da po svaku cijenu unište zapadnu civilizaciju. Tako su USA 1916-te godine, uz pomoć režiranog incidenta sa američkim brodom “Lusitania” (potopljen od strane Britanije, a optužili Njemačku) ušli u rat na strani Britanije, sa parolom “osiguravanja demokratije u cijelom svijetu”. “Potprašimo Hune!” glasio je poznati propagandni poster Freda Strothman-a, – taj slogan je postao i ratni poklič svih američkih patriota. Woodrow Wilson je bio zatečen jakom i čudnom silom koja je bila izvan njegove kontrole – silom koju je on sam već pokušao da opiše u svojoj knjizi “Nova Sloboda” intrigirajućim riječima: “Otkako sam ušao u političke vode, mnogi ljudi su mi privatno povjeravali svoje tajne i stavove. Neke od najvećih ličnosti USA na poljima trgovine i industrije se plaše nečega. Oni vjeruju da postoji jedna tako moćna, tako organizovana, prepredena, sveobuhvatna i ubjedljiva sila, da samo sa šapatom mogu o njoj da govore”
U međuvremenu u Njemačkoj, – gdje su cionističke snage takođe imale strahovito veliki uticaj na štampu i industriju – ratni entuzijazam je odjednom splasnuo, razvodnjen pomoću medija, čiji su vlasnici mahom bili Jevreji. Takođe, marksističke i jevrejske vođe radničkih sindikata počeli su organizovati radničke štrajkove u njemačkim fabrikama oružja. Tako sa njemačkim odjeljenjem internacionalne cionističke mafije koje je podrivalo Njemačku iznutra, i engleskim i američkim odjeljenjima koja su uspjela da uvuku Ameriku u rat, nije prošlo dugo dok Njemačka, Austrija i Turska nisu poražene i njihove mape prekrojene od strane pobjedničkih sila, Versajskim Paktom (Treaty of Versailles), 1918-te godine. Uz mnoge cionističke bankare koji su prisustvovali i uticali na Versajski Sporazum, Cionisti su imali i svoju vlastitu delegaciju tamo, koju je predvodio Chaim Weizmann.
Velika Britanija je izdala Balfour-ovu Deklaraciju u Novemberu 1917-te godine, godinu dana prije njemačke kapitulacije, mada je ona bila pripremljena jos 20 mjeseci prije, uz Weizmann-ovu inicijativu. (12) Deklaracijom se dozvoljavala masovna imigracija Jevreja u Palestinu, uz obećanje zaštite prava Arapa. Arapi koji su živjeli u Palestini, nisu povjerovali u ova obećanja. Mada su žestoko protestovali, nisu mogli ništa da učine kako bi zaustavili talas jevreskih imigranata. To je bio prvi korak kreiranja onoga što će postati izraelska država, 20 godina kasnije.
Nekoliko godina nakon rata, jedan američki cionista, milioner, po imenu Benjamin Freedman prekinuo je sve svoje veze sa ovom organizacijom, i okrenuo se protiv nje. Freedman je bio vlasnik kompanije the Woodbury Soap Company i jedan od monogih cionista koji su prisustvovali Versajskom Sporazumu. Imao je vrlo dobre veze uključujući i nekoliko američkih predsjednika. Freedman-u se smučilo kriminalno ponašanje cionističke mafije I tako je posvetio veći dio svog bogatstva, i života, razotkrivanju istina u vezi oba svjetska rata, kao i cionističkih manipulacija u Americi. Prema Freedman-u, Wilson-a su Cionisti ucijenili javnom objavom jedne njegove vanbračne veze za vrijeme dok je bio predsjednik Princeton Universiteta.  Freedman-ova opsežni (I sakriveni) rukopisi, govori, i knjige na ovu temu, predstavljaju obaveznu literaturu (ukoliko ih uspijete pronaći!). Jedan od lidera Anti Defamation League – Arnold Forster – okarakterisao je Freedman-a kao “Jevreja koji mrzi samog sebe”  Ovdje je jedan kratak izvod iz govora kojeg je Freedman održao 1961-ve godine u Willard Hotel-u, u Washington DC, u kome je opisao ove sile i pozadinu ulaska Amerike u Prvi svjetski Rat : “Njemački cionisti, koji su predstavljali cioniste istočne Evrope, otišli su u Britanski Ratni Kabinet i – biću kratak pošto je  ovo dugačka priča, ali imam dokumente kojima mogu da dokažem sve što tvrdim – i rekli su: “Slušajte. Još uvijek možete da dobijete ovaj rat. Ne morate da se predate. Ne morate da prihvatite mirovne uslove koji su vam ponuđeni od strane Njemačke. Vi ćete dobiti ovaj rat ukoliko Sjedinjene Američke Države uđu u njega, kao vaš saveznik. USA nisu bile u ratu u to vrijeme. Mi smo tada bili svježi, mladi, bogati i moćni. Rekli su Englezima: “Mi vam garantujemo da ćemo uvući USA u rat kao vašeg saveznika, ako nam vi obećate Palestinu nakon što pobjedite u ratu”. Drugim rječima, dogovorili su se.

Engleska je imala toliko prava da obećava Palestinu bilo kome, isto koliko bi imale prava USA da obećaju npr. Japan –Irskoj, iz bilo kog razloga. Apsolutno je apsurdno da velika Britanija, koja nikad nije imala interese niti bilo kakva prava na području palestinske teritorije, da nudi Palestinu kao zalog kojim će platiti Cionistima uvlačenje Amerike u rat. Međutim, oni su dali to obećanje, u oktobru 1916.-te godine. Vrlo kratko nakon toga, ne znam koliko vas se toga sjeća, USA koja je bila totalno pro-njemački nastrojena u to vrijeme, ulazi u rat kao britanski saveznik.

Mi možemo samo raspravljati u kojoj mjeri je ovaj prljavi dogovor između Britanaca i Cionista doprinjeo uvlačenju i pogibiji američke djece u ovom krvavom evropskom sukobu. Mnogi, kao i Freedman, vjeruju da je to bio i jedini razlog za ulazak Amerike u taj rat. Drugi, kao i ja, pisac ovog teksta, misle da je to bio samo glavni dodatni faktor. Međutim, ono oko čega se možemo složiti je činjenica da – Cionistima nije ni malo smetalo da Amerikanci ginu zbog njihovih sebicnih interesa. Čak i u Enciklopediji Britanici, kao i u MS Encarta ( traži pod: “Balfour Declaration) potvrđuje se ova činjenica.

Takođe je vrijedno pomena da je Britanija nakon 1-og Svjetskog Rata rascjepkala Otomansku Imperiju u mnogo manjih država. Kuvajt, marionetska kraljevina bogata naftom, formiran je odsjecanjem južnog obalnog dijela od države koja je danas poznata kao Irak. Kao rezultat tog akta prekrajanja mape ovog regiona, kreiran je stalni konflikt izmedu Iraka I Kuvajta. Irak je oduvijek smatrao Kuvajt svojom južnom pokrajinom. To je na kraju dovelo i do iračke invazije na Kuvajt 1991-ve godine, i Golfskog Rata.


Odlomak iz knjige : “Cionizam- čudnije od fantazije”, 3-treće poglavlje

Share This Post

Google1

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *